jour précédent antaŭa tago

Vendredi 13 juin 2014 BUKHARA

Vendredon la 13an de, Junio, 2014 BUHARA

Je quitte l’hôtel. Pour le petit déjeuner, j’avais demandé un deuxième café : on me le fait payer. Je discute avec un autre français qui est venu en vélo, par l’Iran. Comme moi, il est un peu saturé de mosquées.
Je prends un taxi officiel pour aller à gare : je paye un euro. A la gare, mon billet pose un problème, car il manque la deuxième page. Finalement, ça avance : je peux accéder à la gare.
La gare est moderne, avec des vitraux. Vers onze heures, une occidentale m’annonce que Vova m’attend à l’extérieur. Je ressorts jusqu’au contrôle. Il m’offre un Cd d’images et vidéos sur l’Ouzbékistan.
Le train est à quai bien avant le départ. Il y fait très chaud. Nous sommes quatre européens dans le wagon : une allemande, deux hollandais, et moi.
A l’arrivée à Boukhara nous sommes assaillis par les chauffeurs de taxi et quelques mendiants. Nous réussissons en nous dégager. Les deux hollandais trouvent une voiture. L’allemande, qui parle le farsi, langue très proche du Tadjik, parlé ici, et moi, trouvons un minibus. Celui-ci nous amène à un mausolée à quinze kilomètres de la ville : nous sommes surement descendus trop tôt, suivant les autres passagers et passagères. Nous trouvons un autre minibus qui nous amène dans le quartier touristique, tout prés de nos hôtels.
J’ai une chambre avec salle de bain pour 25 euros la nuit. Je ressorts chercher un marché pour acheter des fruits et de l’eau. Des jeunes gens me guident jusqu’au marché « Kolkhoze ». J’achète des cerises et des abricots. Je trouve seul le chemin de retour

Mi lasas la ĉambron. Por matenmanĝo, mi mendis duan kafon: mi devas pagi por ĝi.
Mi parolas kun alia francio kiu venis bicikle, tra Irano. Kiel mi, li estas iom laca de moskeoj. Mi prenas oficialan kolektivan taksion por iri al la stacidomo: mi pagas nur unu eŭro.
Ĉe la stacidomo, mia bileto estas problemo ĉar mankas la duan paĝon. Fine, tio progresas: Mi povas aliri la stacidomon. La stacio estas modernaj, kun vitraloj.
Je la dekunua horo , eŭropanino diras min ke mia amiko Vova atendas min ekstere. Mi iras al kontrolo. Li donacas al mi KDn de bildojn kaj filmetojn pri Uzbekujo.
La trajno estas ĉe kajo longtempe antaŭ foriro. Interne estas varmega. Ni estas en la vagono kvar geeŭropanoj: unu germanino, du nederlandanoj, kaj mi.
Je la alveno en Bukhara ni estas sturmitaj de taksiistoj kaj iuj almozuloj. Ni sukcesas liberiĝi. La nederlandanoj trovas aŭton. La germanino, parolas la persan lingvon, tre proksime de Taĝikan lingvon parolata tie. Ni trovas minibuson. Ĝi alportas nin al maŭzoleo dekkvin kilometrojn for la urbo: ni versajne supreniris tro frue, sekvantaj aliaj gepasaĝeroj. Eble ŝi ne tre bone parolas la lingvon ?
Ni trovas alian minibuson, por veturi nin proksime de la turisma areo kaj de niaj hoteloj.
Mi havas ĉambron kun banejo por 25 eŭroj nokte. Mi serĉas bazaron por aĉeti fruktojn kaj akvon. Junuloj kondukas min al la bazaro "kolkhoz". Mi aĉetas ĉerizoj kaj abrikotoj. Mi sukcecas trovi sole la vojo por reveni

DSCN5848
Figure 261 Un vitrail dans la gare de samarkande
Figuro 261 Vitralo en la stacidomo de samarkando
DSCN5849
Figure 262 Inscription en espéranto pour la paix devant la gare de samarkande
Figuro 262 Skribajo pri la paco fronte de la stacidomo de samarkando
DSCN5851
Figure 263 Paysage entre Samarkande et Kukhara
Figuro 263 Pajzaĝo inter Samakando kaj Buħara
DSCN5854
Figure 264 Paysage entre Samarkande et Bukhara
Figuro 264 Pajzaĝo inter Samakando kaj Buħara